Tarıma son derece elverişli topraklara sahip olan ülkemizde ne yazık ki tarım alanlarının büyük bir bölümü ya imara açılıp beton yığınlarına teslim ediliyor ya da ekilemiyor. Bunun temel sebeplerini birkaç başlık altında toplamak mümkün.
İklim Değişikliği: İklim değişikliği, çağımızın en büyük sorunlarından biridir. Etkileri tüm dünyada hissedilmekte; insanlar ve ekonomiler üzerinde olumsuzluk yaratmaktadır. İklim değişikliği, sosyal ve ekonomik sektörlerin yanı sıra canlı yaşamla doğrudan ilişkili olan su kaynakları, doğal afetler, biyolojik çeşitlilik, ekosistem hizmetleri ve halk sağlığı gibi alanları da etkilemektedir. Bireyler hem yurttaş hem de tüketici olarak hükümetlerini ve şirketleri, yapılması gereken değişiklikler konusunda adım atmaya zorlayabilir.
İmar Planlamaları: Büyükşehirlerde belediye sınırları içinde yer alan tarım arazileri, imar planlamalarıyla inşaat alanlarına çevriliyor. Dünyada en kolay sağlanan gelirin arazi rantı olduğu ve bu yüzden verimli tarım arazilerinin ranta kurban edildiği gözler önündedir. Belediyelere tanınan hakların kısıtlanması ya da Tarım ve Orman Bakanlığı ile ortak karar alınması, bu sorunu bir nebze olsun çözebilir.
Artan Maliyetler: Finansal kriz içinde bulunan çiftçinin en büyük problemlerinden biri, hemen her yıl düzenli olarak artan üretim maliyetleri olmuştur. Ne yazık ki akaryakıt, tarım makineleri ve gübre gibi temel unsurların dövize endeksli artışı, maliyetleri yukarı çekmektedir.
Pazarlama: Pazarlama kanalları, bir ürünün pazarında yer alan üretici ve aracıların yanı sıra genel ekonomik yapı açısından da oldukça önemlidir. Tarımsal alanda faaliyet gösteren üreticiler, genellikle pazarlama imkânları kısıtlı olan küçük işletmelerdir. Örneğin tarladan beş liraya çıkan bir ürün, pazarda on beş ila yirmi lira arasında satılmaktadır. Rakamlardan da görüldüğü üzere aracıların kârı, üreticininkinden çok daha fazladır.
Alternatif Ürün Arayışları: Burada Tarım ve Orman Bakanlığına ciddi görevler düşmektedir. Örneğin il ve ilçe müdürlükleri, kendi sahalarında pilot bölge oluşturup deneme amaçlı farklı ürünler yetiştirebilir; başarı elde edilen ürünler konusunda çiftçileri teşvik edebilir. Buna, Hatay’ın Hassa ilçesinde bir çiftçinin kendi imkânlarıyla kurduğu serasında muz yetiştirmesini örnek gösterebiliriz. Çiftçimiz, başarılı bir hasada imza atmıştır.
Alternatif Teşvik Politikaları: Devletimizin çiftçilere sağladığı doğrudan maddi desteklerin sorunu ortadan kaldırmadığı açıkça ortadadır. Bu bağlamda tüzel kişiliğe sahip Tarım Kredi Kooperatifleri ve Birliklerine önemli görevler düşmektedir. Örneğin çiftçilerin kimyasal ilaç kullanımı konusunda bilgilendirilmesi gerekir. Belli bir zararlıya karşı kullanılan pestisit, hedef aldığı zararlının yanında çok sayıda zararsız canlıyı da öldürmektedir. Ayrıca tarlalar, nehirler, göller, yer altı suları ve denizler birer zehir deposuna dönmektedir.
Çiftçilerin Eğitimi: Hızla değişen çağımızda geleneksel tarım, yerini bilimsel tarıma bırakmaktadır. Geleneksel tarımda ısrar eden çiftçiler çağın gerisinde kalıyor; böylece ekonomiye gereken katkıyı sağlayamıyorlar. Çiftçilerin bütün gelişmelerden haberdar edilmesi ve teknolojiye adapte olmaları için konunun uzmanları tarafından seminerler düzenlenmelidir.
YILMAZ Ali
Yorumlar