Atatürk, asker olmasına rağmen ekonomik kuralların farkında olan bir dahi idi.
Osmanlı, gelişmenin dinamiğini bir türlü kavrayamadı. Gelişmenin dinamiğinde SERMAYE BİRİKİMİ vardı. Sermaye birikmeden, sanayi üretim aşamasına geçilemiyor, toplum toprağa bağlı üretim aşamasında patinaj edip duruyordu.
Osmanlı sermaye nedir bilmiyordu. Serveti ile sermaye arasındaki farkı anlayabilen bürokrasiye sahip değildi. Sanayi devrimini gerçekleştiren gücün sermaye birikimi olduğunun farkında dahi değillerdi. Halep’te tekstil üreten süryani bir vatandaşın fabrikasını yıkıyor, İstanbulda yeni zenginleri saptayıp malına el koyuyordu.
Osmanlı ülkesinde “GÖRÜNEN MALDAN HAYIR GELMEZ” söylemi yerleşmişti. Vatandaş, birikimlerini altın olarak saklıyordu. Tasarruflar ekonomiye dönmüyor. Sermaye birikimi gerçekleşmiyordu. Bu fasit daireyi kıramadığı için imparatorluk, sanayileşen Batı karşısında tutunamadı.
Atatürk, sermaye birikimini fark etmişti. Birikim olmadan fabrika kurtulamıyordu. En kolay sermaye birikimi bankalar kanalıyla gerçekleşiyordu.
Atatürk 1924 yılında İş Bankasını kurdu. İş bankası biriktirdiği sermaye ile fabrikalar ve iş yerleri kurdu. Ülkenin kalkınmasında önemli rol üstlendi.
Aradan yüz yıl geçmesine rağmen, Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyeti idare edenler, halen SERMAYENİN farkında değiller. Tasarrufları vergiliyor. Sermayeyi vergiliyor. Borsada suistimali engelleyemiyor.
Atatürk’ün yolunda gidilseydi, bu gün Türkiye dünyanın en gelişmiş ülkesi olurdu. Günümüzde yakaladığımız kısmi başarı, onun attığı temel üzerinde yürüyenler tarafından gerçekleşiyor.
ŞİNASİ KARA
Yorumlar